Warm lopen in koude dagen.

Afgelopen weken heb ik op Italiaans terrein gelegenheid gehad nog wat op temperatuur te komen in afwachting van het eigenlijke vertrek half april. Eerste met de zesde editie van de Tosca-Umbria winterwandeling. Ditmaal op het menu Volterra, Tuoro-Cortona en Badia Prataglia in de Parco Nazionale delle Foreste Casentinesi. Met 32km, 1200 stijgmeters en het nodige zoekwerk op het traject Tuoro – Cortona een ideale proeftuin als voorbereiding. Ondertussen heb ik besloten het geplande traject Assisi – Bocca Serriola – Chuisi della Verna te vervangen door een eigen traject Assisi – Passignano en de GR50 tussen Passignano en La Verna. Bij de deelnemers Nepal-tocht broeder Mark, die aan een België - Assisi initiatief bezig is in 3 etappes, ondertussen zit hij al over de Po rivier nabij de Passo della Cisa. De laatste etappe die hij voor dit jaar nog in petto heeft, loopt in grote mate gelijk met de mijne tot in La Verna. Een traject dat de GEA en GR ‘00’ volgt. De vele nuttige tips van Mark zijn in dank aanvaard.

Een week na het winter-wandel evenement, krijg ik van zoon Johan het bericht dat er een halve meter sneeuw licht in de heuvels bij het Lago Transimeno, meer is er niet nodig om mijn rugzak vast te grabbelen en dankzij een Ryanair ticket naar Pisa kan ik zelf enkele dagen later door de sneeuw ploeteren. Het landschap is wondermooi, de wind striemend en het geheel geeft een' nooit gezien' gevoel. Volgens de lokale berichtgeving is het 26 jaar geleden dat deze toestanden zich in deze regio voordeden. Het geeft mij de gelegenheid nog wat ervaring met mijn kleding in barre toestanden op te doen. Ik verwacht me aan een confrontatie met de natuurelementen op het traject in de Apennijnen waar het pad tussen de 1500m en 2000m loopt in de maand mei, en de doorsteek op de Safien-pass (2400m) begin juni in Zwitserland. … We zien wel!
Foto's van het winter landschap aan het Lago Transimeno


Obstakels die het welslagen in de weg kunnen staan kunnen van verschillende kanten komen. Zo een probleem met mijn schouder die roet in het eten had kunnen gooien. Gelukkig kan een ferme spuit en mogelijk nog een tweede in maart een heelkundig ingrijpen nog even uitstellen tot na de tocht. Hopen dat het werkt. … We zien wel!

… Via Francigena

… Via Francigena

Nadat we de overgang naar het nieuwe jaar hebben  doorgebracht in Londen hadden we op de terugweg gelegenheid een stop te maken in Canterbury. Deze plaats is het vertrekpunt van een eeuwenoude pelgrimsroute naar Rome. De Via Francigena of weg van de Franken is voor het eerst beschreven door aardbisschop  Sigeric omstreeks het jaar 990 nadat hij een voettocht  had ondernomen om zijn strepen (pallium)  aftehalen bij de Paus in Rome.  Al van de 7^de eeuw zijn referenties naar de route bekend en hij zal ononderbroken volgens variabele deeltrajecten gebruikt worden tot op vandaag , waar hij zoals de camino op verhoogde belangstelling kan rekenen en door Europa bedacht werd met een plaats op het selecte lijstje van Europese cultuurwegen.

Mijn eigen traject had naast Rome, twee raakpunten met de Via Francigena, de 150 km tussen Passo Della Cisa waar de GEA eindigt en Piacenza aan de oever van de Po.  Aanvankelijk had ik tussen deze twee plaatsen mijn eigen traject uitgezet ten westen van de VF op basis van dubieus kaartmateriaal, met heel wat stijgen en dalen op het menu. Maar inmiddels ben ik gezwicht om voor dit traject de Franken te volgen. Goed gedocumenteerd met GPS tracklogs, wat mij betreft een weg in dalende lijn in tegenstelling tot de collega’s die naar het Zuiden trekken en goed voorzien van plaatsen  om de nacht door te brengen, zie ik dit helemaal zitten na het avontuur in de GEA of Grande Escursione Appenninica

Leuk te vermelden is wel, dat zij die naar Rome stappen in de overtuiging de Via Francigena te gaan in werkelijkheid de Via Romea lopen. De zuidelijke richting zoals door Sigeric beschreven is de ware Via Francigena.

http://www.camminafrancigena.it/en/

http://en.wikipedia.org/wiki/Via_Francigena

Twee maal 100 dagen

Nog 100 dagen

… Als alles looptr zoals gehoopt, moeten we er in 100 dagen klaar voor zijn om nog eens 100 dagen op pad te gaan. Het moet snor zitten met de somochuvstvie, een term die de Russen gebruiken om de totale indruk op Fysiek, Mentaal en Emotioneel gebied weer te geven die je maakt alvorens je de bergen intrekt. Deze moet OK zijn wil je niet jezelf en je kameraden in gevaar brengen gedurende de tocht.

Met een en ander ben ik al even bezig. Dankbaar kon ik gebruik maken van ervaringen door anderen opgedaan om te weten te komen wat er zoal op me af komt, zowel onderweg als op het thuisfront. Ook nuttig om te overleggen wat er wordt meegesleurd en wat je kan thuislaten of wat plan-B kan zijn als het niet loopt als verwacht.

Daarnaast is er al wat afgestapt en rond gehold met of zonder rugzak om de beentjes te wennen aan de dagelijkse afstanden en hoogte verschillen.
Maar vanaf nu moet er wal meer structuur in de voorbereidingen komen om met een goed ‘I’m ready’ gevoel op 13 april in Rome te kunnen staan. Wat de fysieke conditie betreft kan ik terugvallen op de training schema’s van voorgaande Nepal avonturen, waarvoor ook de regel was: je kunt ook zó vertrekken en dat kan wel lukken maar als je ervan wil genieten of je geraakt in nesten dan ben je beter OK en overtollig gewicht kan je beter in je rugzak gebruiken dan het om je lijf te laten bengelen.

Ik wil ook wat doen aan het niveau, of het gebrek daaraan, van mijn Italiaans. Na 40 jaar regelmatig Italië te hebben gefrequenteerd is het hiermee droevig gesteld. Het stemt me wel mild tegenover de Franstalige Brusselse broeders in de Vlaamse rand die ook al jaren wel willen maar niet kunnen. Toch wil ik het hier niet bij laten, mijn schoonzus heeft me een boekje met 100 Italiaanse lesjes toegestopt. Met 100 dagen te gaan een perfect fit.

Tenslotte is er ook nog ‘wat je schrijft dat blijft’.  En al de rest verdampt, zeker op mijn gezegende leeftijd. Wil je dat er wat van terecht komt moet hiervoor de schrijf-conditie en discipline op peil zijn. Deze blog kan een nuttig instrument zijn om de vaart er in te brengen. Afwachten of het lukt.

Geef toe bij het begin van een Nieuwjaar, niet mis wat betreft goede voornemens. Wat er echt van terecht komt zien we binnen een paar weken wel.

De route, theoretische versie uitgetekend.

Na heel wat gepuzzel heeft hij zijn vaste vorm gekregen: Mijn ‘Strada del Nord’.  Stukjes zullen nog wel verlegd worden. En wat uitgetekend is kan wel botsen met de toestand ter plaatsen … een deel van het verhaal waar ik nu nog niet aan toe ben. Hij er niet enkel op papier, vastgelegd met een 2000 tal coördinaten, ook in mijn hoofd heeft hij zijn vaste plaats gekregen.

Het is een touw gelegd van Rome naar Antwerpen waar ik me aan kan vastgrijpen als het nodig is. Een open gebroken lijnstuk, eind en begin punt zijn niet essentieel maar wel overwogen gekozen. In dit geval het Pantheon, synthese van een oud verleden en de Antwerpse midden statie, kathedraal van de reiziger. Lijnen getrokken met potlood en liniaal op enkele kaarten met grote schaal vormden het vertrek punt van de oefening. Daarna kwam de informatie uit alle mogelijke bronnen die ik vinden kon. Waar de antieke wegen gesponnen werden tussen belangrijke steden, worden die nu veelal gemeden, want de paden die hen verbind zijn overgenomen door het snel verkeer waar geen pelgrim zich thuis voelt. Niet altijd was het eenvoudig het onverharde pad te vinden die me brengen kon waar ik heen wilde. De knopen op het pad zijn de plaatsen om te overnachten of om eten te kopen, ook dit met nog wel heel wat vraagtekens en uitdagingen voor later.

Voor vele is al dat gedoe met dikwijls verlopen kaarten niet echt nodig. Ze pakken hun rugzak en nemen een gids in de hand die hen mogelijk nog beter de weg wijst. Voor mij is het echter een onontbeerlijk deel van het ritueel en een bron van geneugte. Zoals hij gepland is wordt een weg niet gelopen. Het zijn de ontdekkingen en voorvallen en-route die zullen sturen en met ontelbare voetstappen de uiteindelijke route vormen en hem kleur geven. 

De verveling ten top

Onlangs kwam mijn plan tijdens een middagmaal met enkele, ondertussen ‘ex-‘,  collega’s ter spraken.

De wenkbrauwen werden gefronst en vol vertwijfeling werd er geopperd, hoe er mensen konden bestaan die aan zo een vervelende onderneming  enig plezier kunnen beleven. Een dag of wat … OK, met de fiets zodat de zaak wat opschiet, misschien ook nog wel, maar dag na dag enkel stappen tot de avond komt en dan vroeg gaan slapen om de volgende morgen er terug tegenaan te gaan dat 100 dagen aan een stuk!

Ik voelde me volkomen onbekwaam om hun  duidelijk te maken, dat ik niet verwachtte dat ik ook met maar enig probleem in verband met verveling zou te maken hebben. Evenmin als dit het geval was mijn eerdere fietstocht naar Umbrië. Ontdaan van iedere ballast, een prachtige film waar jezelf in het decor rond rijdt en die blijft boeien van s ’morgens tot s ’avonds, van de eerste tot de laatste dag. Hoe leg je zoiets uit?

De volgende tekst van Willem Vermandere is misschien wel een aanzet, voor wie toch een poging wil wagen een en ander te begrijpen zonder het aan den lijve ondervonden te hebben.

Onderweg

Onderweg ben ik zigeuner, onderweg ben ik een kind
van de rusteloze wegen, te voet en welgezind
weg uit het nauwe vaderland
naar het bergland naar de rotsen naar den bos- en de waterkant

Onderweg daar zit je veilig ...
je mag jodelen en zingen, ...
onderweg leer je vergeten, gisteren ligt ver achter u
en voor morgen nog geen zorgen, onderweg is 't altijd nu

Je passeert langs kathedralen en je duizelt keer op keer
van die stoutmoedige dromen van die bouwers van weleer
en zo leer je blind vertrouwen en vorderen ondanks brute pech
wuif veel liever dan te vloeken naar de kinders langs de weg

En je loopt door de paleizen met uw hoofd vol romantiek
maar uit krotten en ruïnes klinkt er klaaglijke muziek
deelt uw brood met lotgenoten, zoveel zwervers grauw van vel
langs de gloeiend hete wegen, in steden vol kommer en kwel

Onderweg op markten en pleinen vind je volk mild en gastvrij
en dat schenkt u met handen en voeten zoete vruchten allerlei
en zo vind j' ook uw geliefde, met nog jaren voor de boeg
van uw teder zacht beminde, daarvan krijg je nooit genoeg

Onderweg ben je nomade, soepel plooiend speels van geest
je geeft u over aan de genade, je wordt vrij en onbevreesd
want je botst met tegenstrevers, elkendeen zegt zijne zeg
leer geduldig incasseren van tegenliggers onderweg

Los van vastgeroest' ideeën, onderweg pluk je den dag
pelgrim ben je heel je leven, vorderen doe je liefst zig-zag
haast u haast u uiterst langzaam, want het einddoel is bekend
daar valt weinig van te zeggen, niet bepaald een happy-end

Ooit als kind ben ik vertrokken, zonder route kaart of plan
onderweg al heel mijn leven, wat is daar de zin toch van
onderweg stel je geen vragen, voor hoelang nog en waarom
onderweg ben je zigeuner, je reist voort en ziet niet om

uit de CD Onderweg van Willem Vermandere .

Padvinder op pad

Zoals de verwilderde oer rivier eenmaal stroom wordt, begint het pad van Rome naar Huis vorm te krijgen voor me door het aaneen rijgen van paden die kunnen dienen. Tijd nu om wat concreter te worden, want ondanks de goede raad die uit verschillende kanten gegeven wordt moeten er genoeg vertrouwen gebouwd worden dat de weg me zal brengen waar ik hoop te komen. In de maand mei ondernemen we een zesdaagse trektocht in de Sibilini langs het traject van de E1. Geen deel van de uitgezette weg maar wel goed om terrein kennis op te doen. Een groep van zes vrienden met onder meer zus M. die ook een en ander uitvist in verband met haar Santiago queeste, waaraan ze ondertussen dapper mee bezig is. Hoe het haar gaat? Ik vraag het me af, maar voorlopig heb ik beloofd niet te storen met ruis uit het thuisland. Even later wordt er na een trouwpartij in Frankrijk op de terugweg nog een ommetje gemaakt langs Italië en Zwitserland om wat delicate paden uit het grote plan van dichtbij te bekijken. Jammer dat al wat stukken van de sluier worden opgelicht maar toch nuttig voor de slaagkansen. Zo vinden we het weggetje in Umbrië om van Le Cimitelle in Marmore te komen helemaal dichtgegroeid. En na enkele uren gevecht met de doorn struiken is het duidelijk dat een andere weg zal gekozen moeten worden. Het traject langs de Splügen pass tussen Italië en Zwitserland daarentegen ziet er beter uit dan ik verwachte. Ook het Italiaans E1 traject maakt ons wijzer. Het feit dat hij van Noorwegen naar Sicilië loopt wil niet zeggen dat het een expres weg voor de voetganger is. Weg markeringen blijken meer een illusie te zijn dan een toeverlaat en een Kompas kaart van 1:50.000 geeft je wel een idee van welke richting je uit moet en brengt je er vroeg of laat wel, maar een GPS en een 1:25.000 kaart met coördinaten is toch een aanrader als je wat meer van het landschap wil genieten dan je te vermaken met de padvinderij.

Woord en weder-woord

29 April 2011: mijn beroeps leven neemt een einde, een poort gaat open, een vriendin  vertrekt vanuit Zuid Spanje naar Compostella en verder over de GR11 door de Pyreneeën.

… In een nieuwe wereld. Hetzij in het ruige binnenland ver van het vlakke land, Hetzij in een nieuw tijdperk brekend met de vertrouwde cadans. Hoe dan ook niet onaantrekkelijk wel bevreemdend, en toch heel snel dan weer vertrouwd en alles omvattend. Vervagend al wat achter ligt.

Vaert wel.

  

...dag na dag de vertrouwde cadans, uitgestrekte vlaktes, desolate uitzichten.
320 km verwijderd van Sevilla ... langzaam vordert de weg, de zon brandt, de voeten  verhitten. Achter ons vervaagd inderdaad en elke morgen zie ik de zon opstaan...

met het thuisfront in mijn hart, zet ik gestaag de koers verder naar het noorden.

… met het thuisfront in het hart. Het is maar op de heuvel dat je de vallei beter ziet.

Al die spinsels … ook gewoon toekijken en genieten dat doet deugd en gaat niet vlug vervelen. Dit soort ondernemingen blijft pure magie.