Terug naar waar we gebleven waren

Je kan al eens geluk hebben. De bus in Roterdam naar Denemarken had één uur vertraging want de 🚌 naar Roterdam had twee uur vertraging  zodat we toch hier geraakt zijn en na een rit met de trein en een tochtje van enkele km morgen richting de kust kunnen trekken

La strada is nooit af

La Rogaziani in de Garfagnana

Als je zelf je weg uitzet blijft het nawerken, en zijn er altijd stukken die waar je nog aan wil sleutelen, zo ook het traject door de Garfagnane in Noord Toscane, waar ik was afgeweken van het oorspronkelijk plan en door een schitterende vallei liep, maar wel veel over een vrij drukke strada regionale. Als opwarming voor Noorwegen, dus even in Italië de weg gaan verleggen. Hiermee heb ik een traject om de vingers van af te likken tussen de passo della Collina op de GEA bij Pistoia en Petremoli op de Via Francigena.

Monti Di Villa

In goed dezelschap

De vorige twee trajecten ging ik alleen op pad, maar deze keer verkeer ik in goed gezelschap. Aan de boorden van de Noordzee die we duizend km van hier (766 km voor de vogels) terug zullen vinden worden de plannen gesmeed op een wandeling in de duinen. Koen die al in de Italiaanse voor-Alpen meeliep vertrekt mee dinsdag om het stuk in noord Denemarken te lopen. Mark met wie ik al een tocht maakte in Nepal zoekt me op te Larvik in zuid Noorwegen en in Oslo neemt Marleen het over.Marleen was er ook bij in Nepal en me in de Pyreneeën heeft ze me al eens met een gebroken enkel uit het gebergte geholpen.

Verder noordwaarts

Het plan

 

Limfjord (Denemarken)

Thy (National park)

Haervejen (noordelijke west tak)

Hirshals - Larvik (ferry)

Vestfoldveien (tot Oslo)

Gudbrandsdalsleden (westelijke tak)

Olafsleden (Trondheim tot Stiklestad)

Nordleden (We zien wel waar we geraken)

 

Site paden in Noorwegen: 

Op vrije voet (Ria Warmerdam)

Misluk rustig.

Speel het spel. Breng je werk in gevaar. Wees niet de hoofdpersoon. Zoek de confrontatie. Maar doe het onopzettelijk. Vermijd bijbedoelingen. Verzwijg niet. Wees week en sterk. Wees slim, steek je nek uit en veracht de overwinning. Kijk niet toe, bewijs niets, maar blijf met alle tegenwoordigheid van geest open voor tekens. Laat je ogen zien, laat de anderen erin kijken, zorg voor ruimte en beschouw ieder in zijn eigen perspectief. Beslis alleen met hartstocht. Misluk rustig. Neem vooral de tijd en bewandel zijpaden. Laat je afleiden. Neem om het zo te zeggen vakantie. Houdt je niet doof voor geen boom voor geen water. Trek jezelf terug in jezelf als je daar zin in hebt en gun je de zon. Vergeet de mensen in je naaste omgeving, verstevig je banden met onbekenden, buig je over bijzaken, wijk uit naar de verlatenheid, vermoord het noodslotdrama, veracht het ongeluk, analyseer het conflict. Neem je eigen kleur aan tot je in je gelijk staat en het ruisen van de bladeren zoet wordt. Loop stilzwijgend langs de dorpen. Ik volg je.

uit: Peter Handke, Over de dorpen (1981).  

Kaarten op tafel

De lente doet het vuurtje weer opladen, na een week met van alles en nog wat lekker freewheelen: de pionnen worden gezet. De kaart komt tot leven.

Terugkeren

Als een katapult vlieg ik weer naar Antwerpen, de afstand waar ik gedurende vierenvijftig dagen stilaan uit ben weggewandeld. Niet enkel de plaats maar ook de gewone loop der dingen, de mensen om me heen. Het essentiële bleef met me vergezellen en dat voelde niet als een gemis. Bewust geen boek, geen koptelefoon. Een digitale krant was er nog bij maar na enkele dagen geen drive meer op de download knop te drukken. De opening om het op me te laten afkomen heeft me weer niet in de steek gelaten. En nu verlang ik weer het vervolg van het verhaal 'de jongen en de duif' te lezen, naar "Here, There And Everywhere" van de Beatles op te leggen of naar Billie Holidays versie van Summertime te luisteren en vooral de mensen die me genegen zijn rond me te hebben.