dinsdag 27 juni 2017

Dag 28 Wilhelmshaven

Gegen den wind. Maar dat valt vandaag best mee.
Ik wordt welkom geheten bij Konrad en Angelica, niet enkel een warm shower maar ook een warm onthaal. Morgen nog eens een voetveer en dan naar Bremerhaven

Dag 27 Reepsholt bij Friedeborg

Het is hier iedere avond weer thuiskomen,  de tafel staat wel niet altijd gedekt.

zondag 25 juni 2017

Tussendoortje naar het eland langeoog


Dag 26 Aurich

a

Dag 25 Bedekaspel, oost Friesland

Onderweg met de boot over de doolaard naar oost Friesland een leuk ontmoeting met een duitser die met de fiets Onderweg is van Portugal naar de noordkaap. Ik vermoed dat hij er voor mij zal aankomen. Verder op de boot zeehondje gespot dat Braff naast ons de zelfs righting uit ging.
Emden stond ook op mijn lijstje van plaatsen waar ik langs wilde komen. Deze stad ontving een aanzienlijke groep vluchtingen uit Antwerpen bij de val van de stad in 1572. Over dit onderwerp is er net een evebement in de stad. Maar zelfs de trage reiziger kan het niet opbrengen dan een korte tijd stil te staan. Ik kom wel in de grote kerk van Emden die ommen de ruines van de Plat gebombadeerde oorspronkelijke kerk gebouwd is en waar nu de Johannes a Lasco bibliotheek gehuisvest is

Nederland revised


Het stuk Nederland zit er dus op.
Een paar bedenkingen achteraf. Vooral veel vogeltjes en mooie planten het hele traject door van Reusel tot Delfzijl overnachten geen probleem in een omtrek van 3km altijd wel een camping, een maal niet en dan was bivakeren met koffie en boterham bij de Buren geen probleem. Vriendenopdefiets was een ontdekking. Geen probleem om adressen te vinden als ik er een nodig had en aldaar boeiende en hartelijke gesprekken die me zullen bijblijven. Veel bospaden of landwegen en anders vooral fietspaden die er overal liggen. Het was me een genoegen.

donderdag 22 juni 2017

Interludium Groningen

De ferry naar Emden vaart maar op vrijdag dus heb ik een dag tussen om wat te bekomen en een aantal zaken te regelen. Mijn broek heeft na een paar duizend kilometers niet meer de uitstraling die hij ooit had, dus naar Groningen voor een nieuwe. Ik loop ook rond met 400 gram nederlandse fiets kaarten waar ik morgen in Germanica ook niet veel meer aan zal hebben. Opsturen dus. Ik wist al dat het aanschaffen van een postzegel in Italië op de dag dat de pensioenen worden uitbetaald enkel kan als je er een dagje van maakt en dit zonder garantie op succes. En dat het opzenden en onvangen van pakjes daar als een avontuur moet beschouwd worden. Maar vandaag is het aan post.nl. Hun wit oranje wagentjes zie je op zondag ochtend ijverig de vlaamse kempen doorkruisen om pakjes bij de mensen te bezorgen maar een studie heeft uitgewezen dat het terugzenden van kaarten om de wandelaar van Antwerpen naar Oslo het leven te verlichten niet langer tot de kerntaken van de post.nl behoort. Gevolg zo verneem ik bij de vvv dat het postkantoor nu vervangen is door het postpunt in de jumbo supermarket. Als ik die gevonden heb vertelt de behulpzame postpuntbediende me dat ze kunnen verzenden maar wel geen omslagen verkopen in hun supermarket. Die kan ik wel enkele straten verder in de blokker aanschaffen . Als ik 20 min later met de envelope terug bij de jumbo aanbeland. Moet de envelope door een brievenbusmal. Dat lukt tot 2 maal toe maar toegegeven wel wat stroef. Envelopes met Vaseline had ik jammer genoeg niet gevonden dus probeer ik het nog even met het argument dat de bourgondische brievenbussen in Belgie breeder uitvallen dan hun nederlandse soortgenoten maar dit werkt niet, het wordt geen zending maar een pakket met zijn eigen tariefstelsel . Die busjes moeten toch ook wat onvangen hebben. Ondertussen is mijn nieuwe trekkers rock wel ingekort en heb ik een leuk stukje van Groningen gezien. Morgen is het weer stappen, tentje stappen. Het leven kan ook simple zijn.




woensdag 21 juni 2017

Dag 24 Delfzijl

Na 24 dagen de grens van Nederland bereikt.
De laatste dag was het wel kilometers lopen. Met het landschap van Drente en Groningen dat een goede eeuw geleden opnieuw ingedeeld werd om plaats te maken voor landbouw activiteiten  zijn er grote velden gekomen en heb je weinig Paden waar je een slingerende weg kan volgen. Misschien met goede kaart moet het wel lukken om het banenlopen te vermijden Hier komen we nog wel eens terug. Mooi zijn wel de 12de en 13de eeuw kerkjes in het land van abt Emo  Zo kwam ik langs Hellum en Opwierde, uitstekende plaatsje om te rusten.

Dag 23 Froombosch



donderdag 15 juni 2017

Dag 18 Rheeze

Dag 17 Ommen

Dag 16 Dalfsen

Dag 15 Herxen

Dag 14 Horsthoek

Dag 13 Hoog soeren

Hetgeen ik gisteren niet te zien kreeg kan ik vandaag wel genieten ik kom door een paar prachtige heide gebied  Nabij Asse steel je de autostrade over die ze in een gesloten van 20m diep door de Veluwe loodsen. Vlak daarachter ligt een kerkhof met zwerfkeien als zerk. De directie is formerly hier geen knutselwerkjes of plastieke bloempotjes al worden de regels blijkbaar niet al te nauw genomen.  
Mijn zus loopt ook met me mee al heeft ze zelf een mooi stekje in Normandie waar je als je op je tippen staat de Mont Sint Michel ziet liggen.  Ze loopt een halve meter rechts achter me zodat ze mijn gedachten kan horen en er haar mening over geven en dat komt me goed uit want die is altijd zoals ik het zelf niet bekeken had. 

Dag 12 Hoenderlo

Vandaag ga ik voor het nationaal park de Veluwe iets waar ik al lang naar uitkijk. De regen die zich overvloedig doet gelden houd me niet tegen dat doet een gesloten poort wel. Straf voor de kerels die denken dat het zonder gidsje ook wel lukt is 5km langs de baan met achter de draad dat mooie Park. als ik bij de hoofdingang kom houd de regen het voor bekeken en ontzeggen de wachters me de toegang niet in mijn natte trekkingskleren tot het schitterende museum van kroller-muller. 

Dag 11 De Gimpkel bij Ede

Vandaag wordt de oude Rijn overgestoken. De grens tussen de betuwe en de volume. Van de betuwe herinner ik me vooral de blikken van 3kg met 80% suiker en 20% betuwe waar we in onze jeugd als de kust veilig was met de soeplepel tegenaan gingen De Rijn is hier ook de limes tot waar de Romeinen het bracken en zich verdedigde tegen het volkske aan de andere kant. Rome hoe ver was dat? 2000km een virrueel geval? Misschien toch niet. Een Dagmars van die kerels was 30km. 30 ook de duur van 1 generatie. En ze kwamen hier 2000 jaar geleden aan, dus Rome ligt even ver als het generaties geleden is dat ze hier de boel kwamen organizeren. 

Dag 10 Aalst Den ouden dam

No guru no method no teacher (Van M.) Ik heb nog nooit zo weinig voorbereid, mijn rugzak is inmiddels routine gevonden. Voor de weg heb ik een paar falk fietskaarten mee en mijn GPS met land en bospaden s'avonds blijft het op de kaart aangeven kampeerterein een Morris te zijn. Een fietser die passeerd wijst me naar de natuur camping den oude dijk. Een heerlijk onderkomen waar het plaatselijk geproduceerde appelsap me beter smart dan de beste wijn. Het wonder heeft weer plaatsgehad. 

donderdag 6 april 2017

Dag 9 Tiel


Je voeten is een de weinige essentiële zaken die je nodig hebt om verder te gaan, en het signaal komt door dat ze op het punt staan het te laten afweten. Daarom verkort ik deze proloog met één dag en kies Tiel als voorlopige eindbestemming. In juni zien we wel weer hoe het verder loopt. Tiel niet zo maar een stad. Enkele jaren geleden ben ik hier in de archieven gedoken op zoek naar gegevens van de Joodse tak uit onze familie geschiedenis. Sarah Franco & Samson Hamburger werden hier in 1820 geboren en zouden er een gezin stichten. Zij kwam langs het westen en hij langs het oosten in generaties die ooit mijn reis uit het zuiden hebben gemaakt. Hoe dat weet ik niet. Ik kan er maar over speculeren. Na de oorlog bleef hier van de joodse gemeenschap die er een synagoge hadden maar 1 mens van over. Een golf had de overige weg gevaagd. Niets is voor altijd, niets voor altijd verdwenen

Dag 8 Heerewaarde


Na de Maas kom ik bij de Waal. De rivieren puzzel is niet eenvoudig op te lossen. Maar ik probeer de zaak wat eenvoudiger te maken door de Waal te beschouwen als een stukje van de Rijn. En hiermee kom ik een oude vriend weer tegen. Zo iemand die je ziet en dan met tussenpozen van jaren weer wel, hetgeen niet belet dat de draad direct weer opgenomen is. Zo is de Rijn mijn genoot sinds ik bij Splugen van Italië Zwitserland binnen kwam, hem een tijd volgde en weer verliet tot ik hem bij de Bodenzee weer tegen het lijf liep, hem aan het zwarte woud weer uit het oog verlies, maar hem later terug ontmoette als ik van Duitsland de Elzas binnentrok.

Dag 7 Rossum (Sint Andries)

Als ik in Den Bosch  voorbij het kapucijnen klooster langs kom dringt het tot me door hoe treurig het gesteld is met mijn stempelkaart. Mijn laatste stempel dateert van de kathedraal in Antwerpen, geen vergelijk met de pronkstukken van de collega's. Dus bel ik aan voor een stempel, maar men moet mij teleurstellen na 400 jaar kapucijnen aanwezigheid in de den Bosch hebben ze nog geen stempel kunnen aanschaffen.Een deur verder zie ik op de bel 'De Franciscaanse beweging' staan. Misschien hier meer geluk. Een jonge man openend de deur, hij werkt er 2 jaar, en ik ben nog maar de tweede die hier langskomt. Hij denkt dat hij mij ook moet teleurstellen maar hij zegt dat er misschien in een kast nog wel een oude stempel moet liggen en na een doorgedreven zoektocht komt er een Tau stempel boven water, maar een stempelkussen lijkt zelfs met de hulp van 2 collega's niet te vinden. Toch gaan ze helemaal mee in het stempelverhaal en een mevrouw neemt zich voor er de volgende dag een van thuis mee te brengen en met een alcohol stift wordt de oude stempel ingekleurd zodat er toch nog een afdruk op de stempelkaart kan gemaakt worden.


Nederland waterland. Dus wil ik op deze tocht veelvuldig van pontjes gebruik maken. De eerste proeve bevalt me best. Jammer dat ze in Antwerpen in de brug-tunnel discussie niet aan het veerpont alternatief hebben gedacht.



Reliquie trafiek het blijkt geen Italiaans monopolie geweest te zijn.

Dag 6 Vucht bij Sint Hertogenbosch


Vandaag ben ik te gast bij Yolande die in schuurtje bij haar B&B een pelgrimsherberg heeft ingericht. Na twee eerdere bezoekers ben ik eigenlijk de eerste pelgrim die langskomt. Ze heeft het met veel toewijding ingericht om het naar de zin van de reiziger te maken. Het wankel evenwicht tussen teveel en te weinig comfort die bij zo een plaats hoort blijkt haar wat onzeker te maken. Maar ik kan haar gerust stellen, wat mij betreft is het prima en hoop ik dat er na mij nog de weg naar dit onderkomen en vriendelijke vrouw zullen vinden.

Dag 5 Biest Houthakker

Anemonenveld bij de bokkeryders

Het privé landgoed Wellenseind verplicht me 2km langs een drukke baan te stappen, het padje erdoor is gereserveerd voor mijnheer den baron. Gelukkig wat verder een bordje Landgoed Utrecht met de boodschap 'vrij wandelen op wegen en paden' - 'Particulier beheer met passie' een bank die dit in andere tijden gekocht heeft en zich bedenkingen maakt hoe privé kan privé zijn. Eens gaan klappen met die jongens mijnheer den baron (die het van de bank kocht)! 

In Biest-Houthakker wordt er goed voor me gezorgd. In het door de bewoners opgezette buurtcafé Bij Ome Toon drink ik een warme choco, krijg ik als eerste een pintje Hertog Jan bovenop en de boterhammen die de gerant die middag niet opgegeten heeft. Ik ben gesterkt voor de nacht dat ik doorbreng op een rustig plekje langs het kanaal.


Dag 4 Reuzel



De dag begint met een stevige beklimming van de konijnenberg, hoogste stuifduin (36,33m) van de Antwerpse Kempen.


Turnhout moet je door, daar kom ik niet onderuit, maar even Oud-Turnhout voorbij kom ik aan de Rietmoerassen, niet te missen! Je moet er wel oppassen en je niet inlopen. Het bordje dat er me op attent maakt weet er zelf van.



Dag 3 Langs de Heirbaan naar Beerse


In Pulle is het nog de bekende omgeving. Een kruis langs de weg, het is er een van de moderne kruisweg, met veel meer staties dan die ik in de kathedraal zag. Struikrovers denk ik niet meer tegen te komen op de weg naar Trondheim, hetgeen niet wil zeggen dat er geen gevaar meer dreigt langs het pad.

De heirbaan kende ik al van kindsbeen zonder te weten van-waar naar-waar. Het plaatje langs de weg helpt me, van Grobbendonk waar de Romeinse scherven nog opgeploegt worden naar Nijmegen. We zitten op de juiste weg.
Het is uitkijken naar een plek die niet te dicht in de buurt van een autostrade ligt. Op een open plek in het bos wil ik mijn tentje opzetten. Er blijkt een peperkoeken huis te staan. Ik heb geluk, ik ben veilig de heks is niet thuis.

Dag 2 De Brouwerij in Viersel

Vandaag is het ontsnappen uit de bebouwde kom. Eerst nog langs de kathedraal waar de beelden stormen nog genoeg overeind hebt gelaten om door zijn verschijning te ontroeren, dan sectie 2 waar in 1821 de grootvader van mijn grootvader als vervoerder van Hoegaards bier neerstreek. Gevolgd door een wandeling door de wereld der mensen waarvan op de Turnhoutse baan een synthese werd gemaakt en een Indiër me twee batterijen aan de helft van (zijn) prijs levert om mijn GPS tot activiteit te dwingen. Bestemming is de brouwerij van Viersel sinds 1970 niet te definiëren onderkomen waar de deur altijd open staat en ik welkom ben.


Dag 1 Sint Juliaan in Antwerpen



Vandaag gaat de tocht van de Middenstatie waar ik in 2012 was gebleven naar het Sint Julianus Gasthuis. Sinds de veertiende eeuw bied het onderdak aan pelgrims, na een onderbreking van een hondertal jaar waarin het onderdak gaf aan andere voor wie een dak boven het hoofd welkom was heeft enkele jaren geleden het Compostella genootschap de draad terug opgenomen. Wat wel is blijven doorlopen is de pelgrimstafel in de week voor Pasen.

Op de tocht van 4,6 km door mijn stad veel volk maar ook veel poezië op de muren. Peter Holvoet en Wannes Van de Velde, twee monumenten die leven in Antwerpen.





Fitness